Home -> Manga Reviews -> Zoekresultaten -> Blue19-10-2019 
Menu
 Nieuws
 Anime reviews
 Manga reviews
 Dossiers
 Magazine
 Forum
 Adressen
 Links
 Info

Blue
Blue


Mangaka

Uitgever

Volumes Frans
Volumes Japans


: Kiriko Nananan

: Casterman

: 1
: 1
manga cover

Score

Koen : scorescorescorescorescorescorescorescore
Totaal :scorescorescorescorescorescorescorescore

Bespreking door Koen
top

Sakka, de manga-collectie van Casterman kwam op de markt met een redelijk harde slogan. Vertaald klonk het zo een beetje als “Eenmaal je een Sakka hebt gelezen, lees je nooit nog een manga”. Sakka speelt daarmee in op het in Frankrijk geldende verschil tussen ‘le manga’ en het meer elitaire ‘la (nouvelle) manga’. De mannelijke versie is voor deze mensen bucht, de vrouwelijke versie kan je als evenwaardig aan de franco-belgische strip bestempelen. Een zienswijze die mij nogal erg tegen de borst stoot, en voor mij niets minder is dan elitair snobisme.

Maar de kritieken op de eerste manga’s van de Sakka-collectie waren redelijk negatief en al snel werd de spot gedreven met de slogan. Als je eerste manga één uit de Sakka-collectie was, zou je inderdaad nooit nog een manga lezen. De enige manga uit de eerste lading Sakka’s (Forget me Not, Eté andalou et autres aubergines, Kaikisen en Blue) die positief onthaald werd was ‘Blue’ van Kiriko Nananan. En dat is ook de manga die ik hier bespreek in deze review. Eens kijken of ook ik gecharmeerd werd door dit one-shot.

Kiriko Nananan is een vrouwelijke mangaka met naam en faam in Japan. Haar werken geven telkens weer een erg intimistische kijk op de vrouw, haar gevoelens en haar sexualiteit. Blue wordt omschreven als een melancholisch liefdesverhaal tussen twee jonge vrouwen.

De twee hoofdpersonages in het verhaal zijn Kayako en Masami. Twee meisjes die stilaan een keuze moeten maken over wat ze gaan doen na hun middelbare school. Kayako wil naar Tokyo vertrekken om er aan een kunstschool te gaan studeren. Ze wil tekenen. Masami heeft niet echt een droom en zoekt nog naar haar toekomst.

In het begin van het verhaal is Masami de vreemde eend in de bijt. Ze werd vorig jaar voor een lange tijd van school gestuurd en ze houdt zich afzijdig van alles en iedereen. Kayako wordt echter geïntrigeerd door het stille meisje en zoekt toenadering. Al snel zal Masami opgenomen worden in de groep en zullen Kayako en Masami naar elkaar toegroeien.

Blue is een aangename lectuur maar toch ben ik het niet volledig eens met de bijna unaniem positieve kritiek op dit werk. Een eerste niet te onderschatten probleem is de tekenstijl van Nananan. Het is allemaal prachtig om naar te kijken, een erg persoonlijke stijl die volledig beheerst is, maar die wel voor immense problemen zorgt bij het herkennen van de personages. Pas in de helft van het verhaal begin je eindelijk de hoofdpersonages te herkennen, en dan moet je nog aan hun vriendinnen beginnen. Nee, het is echt iets dat stoort in de lectuur en het plezier wat wegneemt. Ook zijn er bepaalde punten die gewoon te snel gaan. Hevige gevoelens komen naar boven in zogenaamde ‘key situations’ en dan wordt dat heel snel opgelost door een knuffeltje hier of een troostend woordje ginder. Dat komt gewoon heel ongeloofwaardig over. Er zit zoveel potentieel in wat de personages voelen en meemaken maar de conclusie daarvan wordt telkens weer afgehaspeld als ware het een detail. Dat is erg spijtig en haalt voor mij het algemene niveau van de manga naar beneden.

Blue is een goede manga, de mangaka heeft duidelijk talent en brengt hier een manga met een enorm potentieel, maar toch blijf je na het lezen ervan wat op je honger zitten. Wil je een goede yuri-titel dan draai je je toch beter naar het bij Asuka uitgegeven ‘Love my Life’.